Inkesta batean parte hartu dutenen %67k adierazi du indarkeria-egoerak bizi izan dituela

Elkarteanek Euskadiko Desgaitasun Fisikoa duten Pertsonen Elkarteen Koordinatzaileak indarkeria matxisten erreparazio printzipioan desgaitasuna txertatzeko gida bat aurkeztu du. Gida horretan ohartarazi du eskubide hori “gaur egun ez dagoela bermatuta” desgaitasuna duten emakumeentzat, eta eredu “eskuragarriago, integralago eta eskubideetan oinarrituago” baterantz aurrera egitea eskatu du.

Dokumentua prozesu parte hartzaile batean oinarritzen da. Prozesu horrek 108 emakume desgaituri egindako inkesta bat eta lurralde-topaketak barne hartu ditu, eta horietan esperientziak, beharrak eta proposamenak bildu dira.

Daturik esanguratsuenen artean, gidak adierazten du parte hartu duten emakumeen %67k indarkeria matxistaren formaren bat bizi izan duela. Horrek, erakundearen arabera, errealitate “estrukturala” erakusten du, eta ez egoera isolatuak.

Halaber, nabarmentzen du emakumeen zati handi batek ez du identifikatzen errepazioa zer den,  ezta nola eskuratu ere,  horrek agerian uzten du eskubide horri buruzko informazio, laguntza eta aitortza falta.

“Erreparazioa ezin da kontzeptu ezezagun bat izan. Emakume guztientzat aitortutako, eskuragarria eta baliatzeko modukoa den eskubidea bihurtu behar da”, adierazi dute erakundetik.

Sarbide oztopoak

Elkarteanek erreparazio prozesuetara iristea zailtzen duten hainbat oztopo identifikatu ditu; horien artean daude irisgarritasun falta, dauden baliabideen inguruko ezjakintasuna, profesionalen prestakuntza eskasa eta sinetsiko ez dieten beldurra.

Ildo horretan, emakume askok adierazi dute ez dutela laguntza egokirik jaso indarkeria egoerak bizi ondoren; horrek agerian uzten du egungo erantzunen “eskasia”.

“Askotan ez dakigu nora jo, edo sentitzen dugu ez gaituztela ulertuko edo sinetsiko”, jasotzen dute gidan bildutako testigantza batzuek.

Arreta puntualetik haragoko prozesu bat

Lurralde topaketen bidez, parte-hartzaileek erreparazioa “etengabeko, konplexu eta ez-lineal”prozesu gisa definitzen dute; esku-hartze puntualetatik edo ordain ekonomikoetatik harago doan prozesua da.

“Erreparazioa ez da laguntza ekonomiko hutsa. Zure bizitza laguntzekin, duintasunez eta eskubideekin berreraiki ahal izatea da”, adierazi dute.

Zentzu horretan, entzunak, sinestuak eta lagunduak izatea eskatzen dute, bai eta baliabide irisgarriak eta aurreiritzirik gabekoak eskuratzea ere.

“Gure hitza sinets dezaten eta epaitu gabe lagun diezagutela behar dugu»”, gaineratu dute.

Proposamenak

Gidak planteatzen du beharrezkoa dela emakume desgaituen errealitateetara “integrala, pertsonalizatua eta egokitua” izango den erreparazio eredu baterantz aurrera egitea, irisgarritasun fisikoa, komunikatiboa, kognitiboa eta jarrerazkoa bermatuko duten neurriekin.

Era berean, inplikatutako esparru guztietan prestakuntza espezifiko, nahitaezko eta etengabekoa ematea “premiazkoa” dela planteatzen du (gizarte-zerbitzuetan, justizian, osasunean, hezkuntzan, polizian eta larrialdietan), baita arreta hobetzea ere.

“Irisgarritasunik gabe, prestakuntzarik gabe eta entzuterik gabe, ez dago erreparazio posiblearik” azpimarratu dute. Era berean, garrantzitsutzat jo dute “prozesu osoan zehar laguntza iraunkorra, erakundeen jarraipena, enplegu duina sustatzea edo lan egin ezin dutenean laguntza ekonomikoak, etxebizitza irisgarria, laguntza egokiak eta baliabide egokituak” izatea.

Halaber, Elkarteanek defendatzen du politikak eta zerbitzuak desgaitasuna duten emakumeekin eurekin batera eraiki behar direla. “Konponbideak gure esperientzietatik abiatuta eraiki behar dira”, ondorioztatu du.

Gida osoa esteka honetan duzue eskuragarri: sakatu hemen